Na plaży Moro Beach w parku stanowym Crystal Cove w Kalifornii znaleziono stworzenie o potwornym wyglądzie. To drapieżna ryba głębinowa z rzędu żabnicokształtnych, należąca do rodziny maszkarowatych. Ryba jest drugim okazem gatunku Himanlophus sagamius, który w ostatnich latach znaleziono w Crystal Cove. Eksperci na razie nie wiedzą, co za tym stoi.
Jeden duży pokój, maleńka kuchnia i prowizoryczna toaleta na podwórku – w takich warunkach żyła rodzina Barnusiów. Ale rok temu to się zmieniło. 12-osobowa rodzina z Ukrainy zamieszkała w Polsce. Tu, dzięki ludziom dobrej woli, Barnusiowie zaczęli wszystko od nowa. „My nie żyjemy, my wegetujemy” Mieszkali na Ukrainie, ale – jak sami twierdzą – czuli się Polakami. O ukraińskiej wsi Mościski, oddalonej o 18 kilometrów od granicy polsko-ukraińskiej, mówiono że Stalinowi drgnęła ręka, gdy kreślił granicę. W rezultacie wytyczona po II wojnie światowej granica rozdzieliła wiele rodzin. Niemal 40 proc. mieszkańców Mościsk to Polacy. Do niedawna była wśród nich rodzina Barnusiów – rodzice i dziesięcioro dzieci. Wszyscy płynnie mówiący po polsku. YouTube Państwo Barnusiowie żyli w urągających godności warunkach. Należąca do rodziny chata zwyczajnie się rozpadała. Dach przeciekał, w domu nie było łazienki. 12 osób gnieździło się w jednym dużym pokoju. Nie mamy łazienki, toaleta jest poza domem. Myjemy się w dużej misce, ciepłą wodę wlewamy wiadrami. Młodsze dzieci kąpią się dwójkami, starsze osobno. Ludzie nawet sobie nie wyobrażają, że tak można żyć. Kąpiel w wannie czy pod prysznicem to luksus, marzenie. Najmłodsze dzieci to nawet nie wiedzą, jak wygląda prawdziwa łazienka – mówiła Maria Barnuś. YouTube Rodzina utrzymywała się głównie z pensji pana Stanisława, który pracował w pobliskiej piekarni. Mąż zarabia miesięcznie 5,5 tys. hrywien, to w przeliczeniu niespełna 750 zł. Na Ukrainie jest też taka pomoc od państwa, jak w Polsce 500+. Tutaj dostaje się na jedno dziecko 1,2 tys. hrywien, czyli mniej więcej 160 zł. To są nasze wszystkie dochody. My nie żyjemy, my wegetujemy – tłumaczyła pani Maria. Barnusiowie jedli głównie to, co wyhodowali. Mięso pojawiało się na stole wyłącznie od święta. Chociaż ledwo wiązali koniec z końcem, radzili sobie, bo mieli siebie. Ich historia, opowiedziana przez TVP Polonia, poruszyła widzów. Gdy pani Maria poprosiła za pośrednictwem telewizji o pomoc w znalezieniu mieszkania, odzew był ogromny. Z rodziną skontaktowała się Jolanta Krysowata – wójt gminy Wińsko. Minęło kilka tygodni i wójt, z pomocą rady gminy, zorganizowała lokum dla rodziny Barnusiów, jednej z najliczniejszych polskich rodzin na Ukrainie. YouTube 12-osobowa rodzina z Ukrainy jest w Polsce Chociaż rodzina żyła w fatalnych warunkach, to pani Marii bardzo ciężko było się pożegnać z rodzinną miejscowością. Ale marzyła o tym, by zapewnić dzieciom lepszy byt. Zawsze marzyłam o takim wielkim domu, żeby każde dziecko miało swoje łóżeczko, żeby było tam tak cieplutko, tak rodzinnie – mówi pani Maria. To marzenie spełniło się rok temu. Przeprowadzkę zaplanowano na początek wakacji, tak, by dzieci państwa Barnusiów mogły rozpocząć nowy rok szkolny już w Polsce. Rodzinie pomogli mieszkańcy gminy Wińsko, wolontariusze i wiele innych osób, poruszonych historią państwa Barnusiów. Zorganizowano zrzutkę, której celem było wyposażenie nowego domu dla wielodzietnej rodziny. Przy pomocy ludzi wielkiego serca, pomożemy wyposażyć ten dom i godnie przyjąć w Polsce naszych Rodaków – pisali organizatorzy zbiórki. YouTube Co prawda nie udało się zebrać zamierzonej kwoty (200 tys. złotych), ale zebrano ponad 100 tys. złotych. Dzięki pomocy Polaków, rodzina Barnusiów mogła rozpocząć nowe życie w kraju przodków. Lucyna jest to imię pochodzenia łacińskiego od słowa Lucjusz, czyli Lucjan, a znaczy tyle co osoba należąca do Lucjana. Znaczenie imienia Lucyna. Lucyna to kobieta o złożonym charakterze, który pozwala jej właściwie osądzić wiele sytuacji. Lucyna ma dość trudny charakter, ale jest pełna życia. Lista słów najlepiej pasujących do określenia "kobieta należąca do jakiejś organizacji":CZŁONKINIDOMENAKAPŁANKAGŁOWAPIONIERKANAUKADAMAAMAZONKAMISJAAFILIACJADRUHNAWTYCZKATUBARĘKADZIEŃTEZABABKAAURAPARTIAWŁASNOŚĆroślina zielna, rodzaj z rodziny powojowatych: Jalapa: pnąca bylina z rodziny powojowatych: wilec: ziemniaczany, batat, patat, słodki ziemniak, bylina z rodziny powojowatych: papryka owocowa: roślina z rodziny psiankowatych: petunia: roślina z rodziny psiankowatych: tytoń Langsdorfa: roślina z rodziny psiankowatych: brunfelsia: roślina
Pytanie o możliwość nauczania przez kobiety w Kościele aktualnie może wydawać się nie na miejscu. Są one bowiem obecne w Kościele i nauczają: są katechetkami, wykładają teologię na uczelniach wyższych, biorą udział w synodach. Czy zatem współczesny Kościół łamie biblijne polecenie: „kobiety mają na tych zgromadzeniach milczeć” (1 Kor 14,34)? Św. Paweł o kobietach Według biblijnego nauczania rola kobiety i mężczyzny w rodzinie i w Kościele jest inna. Nie znaczy to oczywiście, że któraś jest gorsza czy mniej ważna. W tym tekście nie będziemy poruszać spraw dotyczących roli kobiet w rodzinie, choć w wielu fragmentach Nowego Testamentu są one zestawione zazwyczaj razem. Skupimy się na zakazie nauczania przez kobiety na zgromadzeniach. O wspomnianym zakazie czytamy w Liście do Koryntian św. Pawła: Bóg bowiem nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju. Tak jak to jest we wszystkich zgromadzeniach świętych, kobiety mają na tych zgromadzeniach milczeć; nie dozwala się im bowiem mówić, lecz mają być poddane, jak to Prawo nakazuje. (1 Kor 14,33–34) Kobiety w Kościołach protestanckich Do dziś tego rodzaju fragmenty wprawiają wielu katolików w zakłopotanie. Inaczej podchodzi do nich niektóre wspólnoty protestanckie, w których cytat ten uznano za polecenie uwarunkowane ówczesną kulturą. Podobnie jak nakaz zakrywania głowy przez kobiety na zgromadzeniu (por. 1 Kor 11,5), przepis ma nie mieć według protestantów uzasadnienia teologicznego. Można więc potraktować go tylko jako radę dla oryginalnych adresatów listów, a nie jako uniwersalny nakaz obowiązujący również do współczesnych czytelników. Elżbieta Adamiak wyjaśnia: W Kościołach i Wspólnotach chrześcijańskich o rodowodzie protestanckim, a zatem nie uznających sakramentalnego charakteru kapłaństwa, w połowie XIX w. zaczęto dopuszczać kobiety do urzędu duchownego. Pierwszą kobietą oficjalnie ordynowaną (w 1853 r.) była Antoinette Brown, należąca do Kościoła kongregacjonistycznego w Stanach Zjednoczonych. W drugiej połowie XIX i w XX w. kolejne Wspólnoty podejmowały taką decyzję; w Stanach Zjednoczonych: Armia Zbawienia (1870), metodyści (1891), baptyści (1918), prezbiterianie (1956), menonici (1973)[1]. Kobieta w starożytności Inaczej jednak fragment ten interpretowany jest w Kościele katolickim i w pewnym sensie nadal obowiązuje. Istotny jest bowiem kontekst, gdzie kobiety nie mogą nauczać, a więc w kościele, jak św. Paweł pisze w Liście do Koryntian. W starożytności do norm społecznych należało podporządkowanie kobiet mężczyznom, dlatego nie dozwalano na posiadanie przez nie władzy nad mężczyznami. Przejawem władzy w tamtych czasach było publiczne przemawianie i nauczanie. „Mowy wygłaszane publicznie były potężnym instrumentem władzy oraz podstawowym elementem manifestacji sprawowania urzędów świeckich i religijnych”[2] – wyjaśnia ks. prof. Piotr Szczur. Władza a nauczanie W Kościele katolickim oficjalne nauczanie jest zatem połączone z władzą hierarchiczną i kapłaństwem, a tę mogą sprawować tylko mężczyźni. Nie jest to kwestia męskiego szowinizmu czy ówczesnej kultury, ale porządku, jaki Bóg ustanowił w Kościele. Jednym z argumentów za tym podejściem jest to, że Chrystus miał wybrać na apostołów tylko mężczyzn. Nie da się jednak ukryć, że ogromną rolę w planie zbawienia Bóg powierzył także kobietom: Maryja to Matka Boga; Samarytanka to jedna z pierwszych misjonarek – głosicielek Dobrej Nowiny o przyjściu Mesjasza; to kobietom jako pierwszym Jezus ukazał się po zmartwychwstaniu. Pełnią one jednak inne role niż mężczyźni i żadna nie jest nazwana apostołem. Apostoł zabrania zatem kobietom oficjalnego nauczania w zgromadzeniu. Kongregacja Nauki Wiary tłumaczy: Według św. Pawła zakaz ten jest złączony z Bożym planem stworzenia (por. 1 Kor 11, 7; Rdz 2, 18-14), dlatego byłoby trudno wytłumaczyć go w oparciu o ówczesną kulturę. Trzeba ponadto pamiętać, że św. Paweł jest właśnie tym, który w Nowym Testamencie z wielkim przekonaniem mówi o podstawowej równości mężczyzny i kobiety jako dzieci Bożych w Chrystusie (por. Ga 3, 28). Nie ma więc podstaw, by oskarżać Apostoła o wrogie uprzedzenia w stosunku do kobiet, skoro wiadomo, że okazywał im zaufanie i włączał je do współpracy w głoszeniu Ewangelii[3]. Pryscylla naucza Apollosa W Piśmie Świętym znajdziemy fragmenty, które dowodzą, że także w pierwotnym Kościele kobiety nauczały. Nie było to aczkolwiek nauczanie z urzędu. W Dziejach Apostolskich poznajemy Apollosa, którego pouczali Pryscylla i Akwila (por. Dz 18,24–26). Pryscylla mogła więc nauczać, także mężczyznę. Św. Pawłowi nie chodziło więc o to, że kobieta nie może głosić Ewangelii czy opowiadać innym o nauce chrześcijańskiej. Do tego bowiem powołani są wszyscy wierzący, zarówno kobiety jak i mężczyźni (por. 1 P 2,9). Jan Chryzostom wyjaśnia: Cóż zatem znaczą słowa Pawła: „Niewieście nauczać nie pozwalam” (1Tm 2, 12). Zakazuje jej przewodniczyć wśród zgromadzenia (por. 1Kor 14, 35), usuwając ją z katedry i podwyższenia, a nie od nauczania słowem. Gdyby bowiem tak było, jak mógłby przemówić do niewiasty, mającej męża niewierzącego: „Skądże możesz wiedzieć, niewiasto, że zbawisz męża?” (1Kor 7, 16). Jakżeby pozwolił upominać synów, mówiąc: „Zbawiona zaś zostanie [niewiasta] przez rodzenie dzieci, jeżeli pozostaną w wierze, miłości i świątobliwości – ze skromnością” (1Tm 2, 15)? W jaki sposób Pryska nauczyła wiary Apolla (por. Dz 18, 24-26)? Nie wyraził się w ten sposób, aby przeszkodzić osobistej i pożytecznej perswazji, lecz aby [wskazać], że przemawianie podczas zgromadzenia jest zadaniem nauczyciela[4]. Święte nauczycielki Już w Kościele pierwotnym i w starożytności doceniano nauczanie prywatne kobiet, ich rolę w nauczaniu dzieci, a nawet pouczaniu niewierzącego męża. Niewiasty zajmowały się nie tylko zgłębianiem wiary, ale i teologii. W historii Kościoła znanych jest wiele takich kobiet, św. Monika, św. Katarzyna ze Sieny czy św. Hildegarda z Bingen. Współczesne Kościoły, protestanckie i katolickie, podkreślają, że kobiety i mężczyźni mają jednakową godność. Postulują także o coraz większe zaangażowanie kobiet w życie Kościoła. Na zdjęciu Magda Grabowska, autorka książki “Niezapomniane. Bohaterki Biblii. Pięcioksiąg” podczas rekolekcji Kobieta Warta Królestwa. Fot. Fundacja Prodoteo. PRZECZYTAJ TAKŻE: O równym statusie kobiet i mężczyzn w chrześcijaństwie Kobiety w Nowym Testamencie. Część I: Ewangelie Kobiety w Nowym Testamencie. Część II: Kościół pierwotny Różne odmiany feminizmu o stosunku chrześcijaństwa do kobiet i kobiecości (w zarysie) [1] E. Adamiak, Kobieta w Kościołach i wspólnotach chrześcijańskich. Próba syntezy teologicznej, „Poznańskie Studia Teologiczne”, t. 11(2001), s. 104. [2] P. Szczur, Funkcja nauczycielska kobiety w myśli Jana Chryzostoma, „Vox Patrum”, nr 36(2016), t. 66, s. 84. [3] Fragment dokumentu Deklaracja o kwestii dopuszczenia kobiet do kapłaństwa urzędowego Świętej Kongregacji Nauki Wiary z 15 października 1976 roku. [4] Jan Chryzostom, In epistulam ad Romanos, hom. 31, 1, PG 60, 669, tłum. T. Sinko, t. 2, s. 450–451; cyt. za: Szczur, Funkcja…, s. 94.
Zamiokulkas nie wymaga częstego podlewania, urośnie nawet w ciemniejszym rogu pokoju lub słabo doświetlonej kuchni PixabayZamiokulkas zamiolistny to niezwykle prosta w uprawie, a zarazem piękna roślina, która naturalnie występuje na terenie Afryki. Idealnie nada się do biura lub mieszkania - nie dość, że ożywi wnętrze, to w dodatku oczyści powietrze. Sprawdzi się nawet u osób, które nie mają ręki do roślin, ponieważ jest odporny na niekorzystne warunki i błędy w uprawie. Aby rósł, wystarczy pamiętać tylko o kilku podstawowych zasadach. Zamiokulkas: wygląd i charakterystykaZamiokulkas zamiolistny to wieloletnia roślina zielna należąca do rodziny obrazkowatych. Naturalnie występuje we wschodniej oraz południowo wschodniej Afryce, na Zanzibarze, w Kenii, w Mozambiku i w Tanzanii. Porasta głównie kamieniste, przesuszone miejsca i rośnie w cieniu innych roślin, dlatego zalicza się go do grupy sukulentów - roślin gromadzących zapasy wody. Jako kwiat pokojowy zyskał popularność dopiero w latach 90. Oto najważniejsze cechy Zamiokulkasa:niemal 10-centymetrowe liście Zamiokulkasa są grube, mięsiste, ciemnozielone i błyszczące. Przybierają eliptyczny lub jajowaty kształt z lekko zaostrzonym wierzchołkiem. Ułożone są naprzemianlegle na grubych, okrągłych w przekroju pędach; roślina dorasta do około 1 metra wysokości, choć czasem zdarzają się okazy osiągające nawet metra; kwitnienie zdarza się niezwykle rzadko. Jeśli do niego dojdzie, u nasady liści pojawiają się kwiatostany w kształcie kolby, które przybierają kremowobiałą barwę. Są one częściowo ukryte w zielonej lub brązowej osłonce; kwiatostany mogą osiągnąć 20 centymetrów długości. Składają się zarówno z męskich, jak i żeńskich kwiatów; Zamiokulkasy korzystnie wpływają na oczyszczenie powietrza ze szkodliwych substancji. Potwierdzili to naukowcy z NASA; jest to roślina wieloletnia; roślinę zalicza się do trujących, gdyż zawiera kwas szczawiowy, który jest szkodliwy dla nerek. Należy więc uważać, aby nie została ona pogryziona przez dzieci lub zwierzęta. W przypadku spożycia Zamiokulkasa przez dzieci mogą pojawić się takie objawy jak podrażnienie, zaczerwienienie i obrzęk śluzówki lub skóry. Wówczas należy dokładnie przemyć te miejsca czystą wodą. Gdy to nie pomoże, należy skontaktować się z lekarzem. Ponadto po spożyciu dużej ilości liści można zauważyć problemy gastryczne - ból brzucha, mdłości, problemy z przełykaniem. Aby je załagodzić, należy wypić dużo wody. Odradza się napoje gazowane oraz tłuste potrawy, które sprzyjają wchłanianiu szkodliwych substancji zawartych w miejsce wybrać dla Zamiokulkasa?Zamiokulkasa najlepiej postawić na półcienistym stanowisku. Przy zbyt dużym nasłonecznieniu na jego liściach mogą pojawić się brązowe plamy. Należy pamiętać o częstym obracaniu doniczki z rośliną, ponieważ liście obracają się w kierunku światła. Z racji tego, że naturalnie występuje w Afryce, lubi ciepło. Najlepiej rośnie przy temperaturze około 25 st. Celsjusza w lecie i 18-20 st. Celsjusza w zimie. Przy większym chłodzie może zrzucić listki i przejść w stan spoczynku. Poniżej 5 st. Celsjusza roślina obumrze. Warto zaznaczyć, że Zamiokulkas czuje się dobrze zarówno przy niskiej, jak i wysokiej wilgotności podłoże, podlewanie i nawożenieRoślinę tę najlepiej posadzić w żyznej, próchniczej i przepuszczalnej ziemi. Powinna mieć ona lekko kwaśny odczyn. Na dnie szerokiej doniczki (wówczas kłącza lepiej się rozrastają) zaleca się wykonanie drenażu oraz dodanie drobnego żwiru. Zamiokulkas potrafi sam gromadzić wodę w liściach, dlatego wymaga umiarkowanego podlewania. Jest odporny nawet na krótkotrwałe okresy suszy. Jeśli zauważymy, że jego listki zaczynają się marszczyć, wystarczy go podlać, aby na nowo odżyły i pięknie rosły. W przypadku, gdy Zamiokulkas zostanie zbyt obficie podlany, może dojść do gnicia korzeni, a następnie do obumarcia całego kwiatu. Podlewanie należy ograniczyć w okresie zimowym. Warto również dodać, że nawadniać powinno się wyłącznie podłoże - nie zaleca się spryskiwania liści. Jeśli chodzi o nawożenie, należy wykonywać je raz na dwa tygodnie w okresie wzrostu rośliny, aby pomóc jej uzupełnić składniki pokarmowe. Można do tego wykorzystać nawóz płynny do roślin zielonych. Nawożenia należy zaprzestać w okresie jesienno-zimowym. Jak rozmnażać Zamiokulkasa?Jeśli chcemy rozmnożyć naszego Zamiokulkasa i cieszyć się dodatkowymi sadzonkami, powinniśmy podzielić jego kłącza (w okresie od marca do kwietnia) bądź sadzonki liściowe (w okresie od kwietnia do czerwca). W przypadku sadzonek liściowych należy zaopatrzyć się w preparat poprawiający ukorzenienie rośliny. Sadzonki powinno się wysadzić do doniczek z podłożem składającym się z piasku, perlitu i torfu. Proces ukorzeniania trwa około miesiąc. Jak wygląda Zamiokulkas? Zdjęcia z InstagramaAby zobaczyć, jak wygląda Zamiokulkas i gdzie można go posadzić, przejdź do galerii zdjęć. Prezentujemy w niej zdjęcia i inspiracje z Instagrama. Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera
Na zostanie dziewicą konsekrowaną może zdecydować się każda kobieta należąca do Kościoła katolickiego, która ukończyła 25 lat, nigdy nie zawarła małżeństwa lub nie żyła jawnie w "stanie przeciwnym czystości". Obecnie w Polsce takich kobiet jest ponad 350, a najwięcej z nich składało przysięgę w diecezji krakowskiej.
Rodzina jest najmniejszą i najważniejszą jednostką w muzułmańskiej strukturze społecznej. Stanowi ona szeroki system społeczno-ekonomicznego bezpieczeństwa i obejmuje zazwyczaj trzy lub cztery pokolenia. Członkowie rodziny tworzą rodzaj wspólnoty o szczególnie silnych więzach, czego przykładem jest fakt, że starsi nie idą do domów starców, a sieroty nie trafiają do sierocińców. Henryk Przondziono/Agencja GN Przeszkodami w zawarciu małżeństwa w islamie są przede wszystkim: pokrewieństwo krwi, zdrada, pokrewieństwo mleka i różnice religijne. Nie wolno zawierać małżeństwa osobom spowinowaconym w pierwszej linii. Wolno natomiast pobierać się kuzynowi z kuzynką. W kontekście poligamii zakaz dotyczy także powinowactwa ze strony małżonków, tj. teściowej, synowej lub szwagierki. Istotną przeszkodą jest także pokrewieństwo mleka, tzn. mamki i karmionego przez nią dziecka, oraz związki dzieci karmionych przez tą samą kobietę. Sformułowane przez Koran przeszkody (4,22-23) znajdują potwierdzenie w cywilnym prawie większości krajów muzułmańskich. Przeszkodą małżeństwa jest także różnica przynależności religijnej. Muzułmanom nie wolno zawierać związków małżeńskich z politeistami (2,22) i ludźmi niewierzącymi. Muzułmance wolno poślubić tylko współwyznawcę. Muzułmanin natomiast może wziąć sobie za żonę niemuzułmankę, ale pod warunkiem, że jest nią żydówka lub chrześcijanka, czyli kobieta należąca do „Ludu Księgi”. Dzieci z takiego związku muszą być muzułmanami. Podczas trwającego legalnie związku, kobiecie nie wolno wychodzić ponownie za mąż. Natomiast mężczyźnie prawo muzułmańskie zezwala na tzw. poliginię, czyli małżeństwo z kilkoma kobietami jednocześnie. Nie może ich jednak posiadać więcej niż cztery. Legitymizując tę formę małżeństwa, Koran zachęca do związków z jedną żoną (sura 4,129) i stawia poliginii także określone warunki. Mężczyznę wzywa do równego traktowania wszystkich żon, a jeśli nie jest w stanie tego spełnić, wtedy zaleca się związek tylko z jedną. Poliginia jest popularna w krajach, gdzie praktykowano ją w znacznej mierze w okresie przedislamskim, głównie w Afryce. W takich krajach muzułmańskich, jak na przykład Turcja, Tunezja i Syria prawo jednoznacznie zakazuje poliginii. W kontekście małżeństwa muzułmańskiego należy wspomnieć o praktykowanych przez szyitów (imamitów) tzw. związków czasowych (muta), które zawiera się na określony okres. Związkom przejściowym nadaje się wartość małżeństwa, aczkolwiek żona nie otrzymuje posagu. Czas trwania takiego małżeństwa waha się od jednego dnia do kilku miesięcy, a nawet kilku lat. Dzieci z takich związków należą do ojca. W islamie sunnickim ten rodzaj małżeństwa uważa się za niezgodny z ortodoksyjnym przesłaniem koranicznym. Wszyscy muzułmanie są natomiast zgodni w kwestii rozwodu. Dopuszcza się rozwiązanie małżeństwa, gdy nie osiągnęło ono swego celu i ulega rozpadowi, mimo że – jak głosi jeden z hadisów – „wśród rzeczy dozwolonych rozwód jest przez Boga najbardziej znienawidzony”. Generalnie każda ze stron może wnieść wniosek o rozwiązanie związku. Do warunków umożliwiających rozwód zalicza się: utratę wiary przez jednego partnerów lub obustronną umowę. Istnieją trzy formy rozwodu: na wniosek męża (talak), separacja na wniosek żony (huld) oraz rozwód orzeczony przez sędziego w wyniku postępowania sądowego. Mężczyźnie łatwiej oddalić żonę, niż kobiecie uwolnić się od męża. Pieniężno, kwiecień 2007 publikujemy za Radio Watykańskie - cykl: Wobec islamu «« | « | 1 | 2 | » | »» Zobacz też inne hasła do krzyżówek podobne kontekstowo do szukanego przez Ciebie opisu: "SYMPHYOTRICHUM NOVI-BELGII - ROŚLINA NALEŻĄCA DO RODZINY ASTROWATYCH". Znaleźliśmy ich w sumie: 10.228 Młodsza o 18 lat niemiecka zakonnica Józefina Lehnert miała ogromny wpływ na papieża Piusa XII i jego otoczenie w Watykanie Biografowie papieża nie mają jednak wątpliwości, że poza szczerą i wierną przyjaźnią nic ich nie łączyło W męskim świecie Watykanu zakonnica dość szybko wyrobiła sobie wysoką pozycję, irytując wielu kościelnych dostojników Nazywano ją "papieżycą" i "niemieckim generałem". Rodzina papieża także nie znosiła siostry Pascaliny Biografowie Piusa XII zgodnie przyznają, że powodem jego psychicznej uległości wobec niemieckiej zakonnicy był rodzaj wychowania, którego doświadczył jako dziecko i młodzieniec. Młody Eugenio Pacelli był bardzo zżyty ze swoją matką, Virginią Graziosi, którą uważał za najważniejszą osobę w swoim życiu. Niewiele pozostało informacji po niej, wiadomo natomiast, że przyszły papież bardzo ją kochał i szanował. Była to rodowita rzymianka, miała trzynaścioro rodzeństwa i pochodziła z pobożnej rodziny. Wiadomo też, że od najmłodszych lat wzbudzała w Eugenio Pacellim szczególne zainteresowanie sprawami religijnymi. Pozwalała mu na przykład bawić się w księdza i odprawiać udawane msze święte. Eugenio Pacelli, późniejszy papież Pius XII, w wieku 6 lat Gdy po ukończeniu liceum Eugenio Pacelli wstąpił do seminarium duchownego, nie ograniczyło to jego kontaktów z rodziną. Formacja przyszłych kapłanów obejmowała nie tylko naukę, ale także przygotowanie duchowe, które w tamtych czasach było wymagające i rygorystyczne. Jednak już po roku jego ojciec należący do tzw. czarnej szlachty (wiernej papiestwu) poprosił władze kościelne o to, żeby syn mógł w czasie studiów mieszkać w domu. Eugenio powrócił do rodziny i do codziennych kontaktów z ukochaną matką, unikając w ten sposób surowego życia w seminarium duchownym. Wpływ matki na psychikę przyszłego papieża był bardzo duży, w związku z czym również w dojrzałym życiu, już jako dostojnik kościelny, potrzebował u swego boku kogoś, kto byłby dla niego takim wsparciem, jakim była matka. Kogoś, kto by się nim opiekował, był powiernikiem i przyjacielem. Traf chciał, że tą osobą stała się młodsza o 18 lat niemiecka zakonnica, Józefina Lehnert, należąca do Kongregacji Sióstr od Świętego Krzyża, której zakonne imię to Pascalina. Foto: OFF / AFP Pius XII w 1958 r. Pierwsza zakonnica na konklawe Współpraca niemieckiej zakonnicy i przyszłego papieża zaczęła się w Niemczech, w roku 1917, gdy papież Benedykt XV mianował go nuncjuszem papieskim w Monachium. Pacelli potrzebował gospodyni, która zajęłaby się gotowaniem i sprzątaniem. Przysłano mu siostrę Pascalinę, ale szybko okazało się, że potrafi ona sprostać również bardziej odpowiedzialnym zadaniom. Zaczęła prowadzić sekretariat nuncjusza, pisać w jego imieniu listy, a nawet doradzać mu i spędzać z nim wolny czas. W czasach, gdy głównym miejscem pracy zakonnic była kuchnia i zakrystia, stale poszerzający się zakres obowiązków siostry Pascaliny budził zaskoczenie otoczenia nuncjusza. Zakonnica skonfliktowała się ze świeckim personelem placówki, któremu narzucała swój bardzo wymagający styl pracy. Nie była też lubiana przez osobistego sekretarza nuncjusza, o. Roberta Leibera, który powiedział o niej takie słowa: Biografowie Piusa XII nie mają jednak wątpliwości, że poza szczerą i wierną przyjaźnią nic ich nie łączyło. Pacelli lubił zakonnicę, ona z kolei była mu bezgranicznie oddana, natomiast o jakichś dwuznacznych relacjach uczuciowych nie mogło być mowy. Foto: Mondadori Portfolio / Getty Images Siostra Pascalina w Rzymie, 1958 r. Nuncjusz miał pełne zaufanie do siostry, dlatego, gdy Ojciec Święty Benedykt XV mianował go sekretarzem stanu, zabrał ją ze sobą do Rzymu. Nie było to jednak łatwe. Nowy sekretarz stanu musiał osobiście przekonać do tego papieża. W męskim świecie Watykanu zakonnica dość szybko wyrobiła sobie wysoką pozycję, irytując wielu kościelnych dostojników. Miała bowiem trudny charakter. Za wszelką cenę starała się dbać o Pacellego (który awansował już na kardynała), chroniąc go przed wszystkim, co uznawała za godzące w jego dobre imię. Zobacz również: Jak się wybiera papieża? Ciekawostki z historii papiestwa i konklawe Była bardzo pracowitą kobietą. Mimo rosnących wpływów na dworze papieskim nie zaniedbywała swoich podstawowych obowiązków kucharki. Pacelli od najmłodszych lat cierpiał na różne dolegliwości, sam napisał o sobie w szkolnym wypracowaniu takie słowa: Najbardziej doskwierały mu problemy z żołądkiem. Siostra Pascalina dbała o to, żeby jadł zdrowe, dietetyczne dania, w regularnych odstępach czasu. Zdarzało się, że zakonnica przerywała ważne spotkania z udziałem kardynała, strofując go, że w jadalni stygnie obiad. Troska o Pacellego była powodem, dla którego s. Pascalina uczestniczyła w konklawe po śmierci papieża Piusa XI. Była to rzecz niespotykana, dlatego Stolica Apostolska odpowiadając na szerzące się plotki, wydała w tej sprawie specjalny komunikat: Na tym konklawe kardynał Pacelli został wybrany na papieża i przybrał imię Pius XII. Zakonnica policzkuje kardynała Po wyborze na Stolicę Piotrową nowy papież, nie wyobrażając sobie pracy bez wiernej mu zakonnicy, pozostawił ją przy sobie. Myliłby się jednak ten, kto sądziłby, że wraz z wyborem Pacellego na papieża, Pascalina złagodniała. Przeciwnie, stała się jeszcze bardziej apodyktyczna, momentami wręcz arogancka. Pewnego razu do gabinetu Piusa XII wbiegł nagle, słynący z dość swobodnego jak na Watykan zachowania, kardynał Tisserant i wykrzyczał do papieża: Siostra Pascalina, zbulwersowana tym, że kardynał użył w obecności papieża takiego słownictwa, podeszła do niego i niewiele myśląc, spoliczkowała go. Zszokowany i zawstydzony kardynał wyszedł z gabinetu, przysięgając zakonnicy zemstę. Zobacz również: Skandale w bazylice św. Piotra Pascalina skonfliktowała się też z prałatem Montinim – późniejszym papieżem Pawłem VI, który był zniesmaczony jej zachowaniem na dworze papieskim. Podpadła też patriarsze Wenecji, kardynałowi Roncallemu (przyszłemu papieżowi Janowi XXIII), który przybywszy do Watykanu na spotkanie z papieżem, musiał godzinę czekać na audiencję, gdyż s. Pascalina postanowiła, że najpierw przyjęty zostanie amerykański aktor Clarke Gable. Wraz z wiekiem papieża i jego postępującymi chorobami, rosło znaczenie siostry Pascaliny. Z czasem niemiecka zakonnica ograniczyła dostęp do papieża nawet jego najbliższej rodzinie. Pozwalała tylko na coroczne spotkania bożonarodzeniowe, które sama szczegółowo planowała. Na ogół odbywały się one po południu i przebiegały według prostego scenariusza: papież prezentował swoim najmłodszym kuzynom szopkę bożonarodzeniową, którą kupił w Niemczech, wręczał dzieciom prezenty, częstował je gorącą czekoladą i chwilę rozmawiał z rodziną. Najbliższa rodzina papieża także nie znosiła siostry Pascaliny. Młodsza siostra papieża, Eugenia, zeznając na procesie beatyfikacyjnym jej brata, powiedziała, że niemiecka zakonnica była jego "krzyżem Pańskim". Pascalina opuszcza Watykan Można bez przesady stwierdzić, że w ostatnich miesiącach życia Piusa XII siostra Pascalina stała się najważniejszą po papieżu osobą w Watykanie. Gdy w 1944 r. zmarł sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, papież aż do końca swojej śmierci nie mianował nowego. Na korytarzach Pałacu Apostolskiego plotkowano, że to kluczowe stanowisko sprawuje przecież siostra Pascalina. Latem 1958 r. Pius XII jest już ciężko chory. Wraz z siostrą Pascaliną wyjeżdża do letniej rezydencji w Castel Gandolfo. Gdy 9 października papież umiera, kończy się czas siostry Pascaliny. Zgodnie z ceremoniałem jedną z pierwszych czynności po śmierci papieża jest zdjęcie z jego palca pierścienia i zniszczenie go. Gdy siostra Pascalina próbuje zdjąć pierścień dopiero co zmarłego Piusa XII, do akcji wkracza wróg zakonnicy, kardynał Tisserant. Odsuwa ją na bok i jako dziekan Kolegium Kardynalskiego, inicjuje wszystkie przewidziane w tej sytuacji czynności. W kondukcie pogrzebowym prowadzącym z Castel Gandolfo do Rzymu zabrakło już miejsca dla siostry Pascaliny. Kardynałowie, biskupi i prałaci nie chcą wpuścić jej do służbowych samochodów dyplomacji watykańskiej. Pogrzeb Piusa XII odbył się 13 października i tego samego dnia Pascalina została wezwana przed oblicze kardynała Tisseranta. Ten każe jej natychmiast opuścić Pałac Apostolski. Zakonnica prosi o kilka dni, żeby mogła się spakować i zabrać pamiątki po Ojcu Świętym. Kardynał nie zgadza się. Foto: © Creative Commons Siostra Pascalina (Józefina Lehnert) na krótko przed śmiercią w roku 1983 Siostra Pascalina żyła jeszcze 25 lat. Po opuszczeniu Pałacu Apostolskiego swoje wspomnienia związane z pracą u boku Piusa XII uwieczniła w formie książki. Watykan zgodził się na ich publikację dopiero w 1982 r. Niektórzy jej dawni wrogowie przebaczyli jej upokorzenia, które od niej doznali. Jan XXIII za sumienną służbę papieżowi przyznał jej medal Pro Ecclesia et Pontifice (dla Kościoła i Papieża). Została pochowana na cmentarzu niemieckim znajdującym się w Watykanie. Na jej pogrzebie obecnych było kilku dostojników watykańskich, w tym kardynał Ratzinger, późniejszy papież Benedykt XVI. Zobacz również: Skąd się wziął niemiecki cmentarz w Watykanie? Bibliografia: John Travis, "Dziennik watykański". Caroline Pigozzi, "Watykan niedyskretnie". Bernard Lecomte, "Nowe tajemnice Watykanu".